MANZANA Fundacja Rozwoju Umiejętności Psychospołecznych

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Rozpoczęliśmy realizację 3 projektów finansowanych przez Biuro Edukacji Miasta Stołecznego Warszawy - Nie taki diabeł straszny...

Spis treści
Rozpoczęliśmy realizację 3 projektów finansowanych przez Biuro Edukacji Miasta Stołecznego Warszawy
Akademia Hamowania - czyli jak poradzić sobie z agresją w nas samych i w naszym otoczeniu
Nie taki diabeł straszny...
Zobacz kolor w szarości
Wszystkie strony

 "Nie taki diabeł straszny... "

Głównym celem programu jest pomoc młodym ludziom, uczniom 2 i 3 klas liceów w wejściu na rynek pracy.   

Uczniowie biorą udział w dwóch sześciogodzinnych warsztatach symulacja rozmowy kwalifikacyjnej -uczniowie 17 LOpodczas, których nabywają praktyczne umiejętności niezbędne podczas wejścia na rynek pracy. Warsztaty te są okazją m.in. do refleksji nad Indywidualnym Planem Działania, do napisania profesjonalnego CV i listu motywacyjnego, do doświadczenia symulowanej rozmowy kwalifikacyjnej i umówienia jej na forum klasy (praca z kamerą) oraz do wzięcia udziału w szeregu ćwiczeń zwiększających motywację do samorozwoju i podejmowania działań wolontarystycznych.

Diabeł 2008

Powiedzieli o programie:

młodzież

trenerzy

UMW 

Projekt jest finansowany przez Urząd Miasta st. Warszawy wramach  programu wychowawczo-edukacyjnego dla dzieci i młodzieży.

 

Projekt "Nie taki diabeł straszny...II" trwał od 01.03.2008 r. do 20.06.2008 r.

Za udział w projekcie dziękujemy uczniom z: 

- LO im. L. Staffa, ul. Wiśniowa 56;
- LO im. S. Sempołowskiej, ul. ks. J. Popiełuszki 5; 
- LO im. T. Czackiego, ul. Polna 5; 
- LO im. Królowej Jadwigi, ul. Woronicza; 
- LO im. T. Chałubińskiego, ul. Narbutta 31;
- LO im. Kochanowskiego, ul. Wiktorska 99.

Łącznie w warsztatach wzięło udział 323 uczniów z klas I i II. 

 

Młodzież powiedziała o warsztatach prowadzonych w ramach  programu "Nie taki diabeł straszny..":

- „Do tej pory nikt nas nie informował jak zachować się w sytuacji podjęcia się pracy, czy starania się o nią. Wskazówki jak pisać CV bardzo się przydały.”

- „Jaka była forma zajęć? Ciekawe pomysły. Użycie kamery. Praca w luźniej atmosferze dobry kontakt prowadzącego z uczniami”

- „Warsztaty oceniam, że były bardzo przydatne. Stanowiły dobre przygotowanie do prezentacji ustnej oraz do prowadzenia rozmowy kwalifikacyjnej”

- „W programie warsztatów najbardziej podobała mi się autoprezentacja, dzięki, której mogłam zobaczyć swoje niektóre zachowania”

- „W sposobie prowadzenia najbardziej podobała mi się praca w grupie oraz to, że siedzieliśmy w kręgu”

- „Z warsztatów dowiedziałem się jak postawa ciała może polepszyć naszą autoprezentację”

- „Były to zajęcia, które pozwoliły nam się otworzyć na siebie”.

- "Na warsztacie dowiedziałem się jak zachować się na rozmowie kwalifikacyjnej, jak pisać CV, list motywacyjny, jakie są  moje mocne i słabe strony”.

-"W programie warsztatów nie podobało mi się to, że nie było dłuższej przerwy w zajęciach”.

- „Dowiedziałam się tego jak wygląda rozmowa kwalifikacyjna i jak ja wyglądam na rozmowie. Na pewno to, przyda mi się w życiu”.

- „Lepiej poznałam siebie i to jak się zachowuję w różnych sytuacjach”.

-„Zabrakło konkretnych przykładów”

-"Na warsztacie dowiedziałam, się, że nie tak źle wyglądam na filmie”.


- „Bardzo podobała mi się możliwość zobaczenia siebie w TV – zobaczenia siebie z perspektywy widza”.

- „W programie warsztatów nie podobało mi się nagrywanie na kamerę”.

- "Teraz już wiem jak zachować się na prezentacji maturalnej”

-"Nauczyłem się pisać CV”

- „Warsztat zmusza do refleksji pomaga w wyborze”

- „Dużo dowiedziałam się o sobie i o innych członkach grupy, obudziły we nieświadomość wagi zaplanowania sobie życia -> ścieżki kariery zawodowej oraz zycia prywatnego i doboru właściwego kierunku studiów”

- „Warsztat nauczył mnie wypowiadania się na swój temat (…) Poznałam zainteresowania innych osób z którymi wcześniej nie rozmawiałam”.

-„Poznałem swoje zalety, które są ciężkie do „wyciągnięcia”  ;)”

- „W programie warsztatów  podobało mi się gry i zabawy połączone z tokiem nauczania”.

-„Warsztaty  oceniam na bardzo przydatne ponieważ, ukazały jak należy się zaprezentować w celu otrzymania pracy”

-„W programie nie podobało mi się, że było zbyt mało pracy wspólnej”.

-„Co mi się nie podobało sposobie prowadzenia warsztatów? To jest pytanie retoryczne”.

-„Bardzo podobał mi się test na predyspozycje zawodowe”

-„Zajęcia mogłyby być jeszcze dłuższe. Mógłby być jeszcze jeden warsztat”.

-„Nie podobało mi się to, że zajęcia nie są prowadzone regularnie”.

 

Wypowiedzi trenerów na temat  warsztatów realizaowanych w ramach zadania                   "Nie taki diabeł straszny...":

                                                                           * 
„Warsztaty w zadaniu „Nie taki diabeł straszny...” były dla mnie ciekawym doświadczeniem. Okazuje 
się, że młodzież w trzecich klasach liceów ogólnokształcących ma ogromna potrzebę planowania własnej przyszłości zawodowej. Bardzo często podczas warsztatów okazywało się, że jedynie przypadek zadecyduje o tym na jaki kierunek studiów ktoś pójdzie.
Podczas warsztatów młodzież miała okazję (często po raz pierwszy w życiu) zastanowić się nad swoim potencjałem, zdolnościami i predyspozycjami zawodowymi. Planowała swoją karierę poprzez: poznanie ścieżek kariery, możliwych zawodów po danych studiach, zbudowanie własnego Indywidualnego Planu Działania, pozwoliło młodzieży
Młodzież bardzo chętnie i aktywnie brała udział w ćwiczeniach i zadaniach na warsztatach. Szczególnym zainteresowaniem cieszył się temat autoprezentacji, gdzie elementem warsztatów była prezentacja siebie przed kamerą. Młodzież twierdziła, ze wiedzą z zakresu poszukiwania pracy i efektywnych rozmów kwalifikacyjnych na pewno jej się przyda w najbliższej przyszłości. 
Moim zdaniem tego typu warsztaty młodzież we wszystkich klasach liceum powinna wziąć udział, żeby w przyszłości czerpać satysfakcję z pracy zawodowej".
                                                                                  Joanna Ogrodowska( trener, psycholg)

                                                                           *
To już kolejna moja praca przy projekcie „Nie taki diabeł straszny…”. Cieszę się, że Biuro Edukacji 
M.ST Warszawy kolejny raz uznało, że projekt jest wart realizacji.

W tej edycji wzięły udział klasy I i II szkół ponadgimnazjalnych. Miałam wątpliwości czy nie jest to zbyt poważny temat  dla tej grupy młodzieży. Młodzież w tym wieku przecież rzadko myśli o swojej przyszłości zawodowej. Częściej koncentruje się na tym czy zaliczy pozytywnie klasówkę potem, czy zda maturę i czy dostanie się gdziekolwiek na studia. Podejmując się pracy częściej myśli o zarobieniu paru groszy niż na zdobyciu doświadczenia zawodowego.
Młodzież, z którą miałam okazję prowadzić warsztaty taka właśnie była, ale z drugiej strony była też otwarta na nowe wiadomości, perspektywy oraz nowy sposób myślenia. Biorąc ochoczo udział w ćwiczeniach sama dochodziła do różnych wniosków związanych ze swoją przyszłością. Nauczyli się myślenia perspektywicznego oraz stawiania długoterminowych celów związanych ze swoim zawodowym życiem. Docenili wartość pracy woluntarystycznej oraz wartość odbywania staży niekoniecznie za pieniądze.
Dodatkowo każdy napisał swoje CV oraz list motywacyjny. Każdy z nich wystąpił przed kamerą podczas symulacji rozmowy kwalifikacyjnej oraz mógł się postawić w roli potencjalnego pracodawcy. 
Moje obawy dotyczące nieadekwatności wieku młodzieży, do której program został skierowany zostały rozwiane oraz przeistoczyły się w przekonanie, że jest to działanie prewencyjne i powinno być obowiązkowe w każdym wieku.                                                                                        
                                                                                Anna Przybyszewska (trener, psycholg)

                                                                          *
W tej edycji projektu „Nie taki diabeł straszny...” podczas pierwszego dnia warsztatowego to co mam wrażenie było najważniejsze dla młodzieży to fakt że mieli okazję poszukać swoich mocnych stron i 

zalet przy rozmowach z pracodawcą. Dla większości z nich była to pierwsza taka sytuacja gdzie musieli zmierzyć się sami ze sobą a w dodatku powiedzieć coś o sobie na forum podczas wystąpienia przed całą klasą. Było to nie tylko doświadczenie wymagające odwagi ale też zaangażowania i wglądu w samego siebie. Nawet uczestnicy, którzy mieli okazję wcześniej występować publicznie np. podczas sztuki teatralnej albo innego występu na scenie, przyznawali że mówienie o sobie dobrze publicznie jest czymś kompletnie dla nich nowym i trudnym. Uważam że jest to umiejętność, której nie kształci się wystarczająco w naszym systemie edukacji. Nauczyciele więcej ganią niż chwalą, a wystąpienia publiczne kojarzą się z bardzo silnym stresem i strachem przed oceną.

Drugi dzień warsztatowy poświęcony był głównie na pracę z kamerą i na analizie nagranych scenek z rozmów z komisja rekrutacyjną. Uczestnicy tym razem mogli zobaczyć jak wyglądają ich występy przed kamerą i próbować korygować własne nawyki. To też ważne, ponieważ oprócz faktu że młodzież uczyła się sztuki autoprezentacji to jeszcze mogła sama często po raz pierwszy zastanawiać się nad własnymi planami na przyszłość. 
                                                                                    Kacper Woźniak (trener, psycholog)

                                                                   *
To druga edycja tego projektu przy, którym pracowałem i chcę powiedzieć, że jestem z tego bardzo zadowolony. Jest to projekt, który autentycznie wciąga uczestników do pracy i do zaangażowania. Jest na tyle ważny, że zdecydowana większość uczestników ocenia go jako bardzo przydatny.  Z mojego punktu widzenia uczy faktycznie takich umiejętności z którymi w szkole uczniowie nie spotykają się na lekcjach. I dobrze przynajmniej jest szansa na realizację III edycji :))))). Myślę, że ważnym elementem jest praca nad własnymi mocnymi stronami – mam takie poczucie, że ten fakt + nagrywanie na kamerę, pozwala często tym młodym ludziom bardziej uwierzyć w siebie i swoje możliwości. I choćby dlatego cieszę się, że przy nim pracowałem.

                                                                              Piotr Mendygral (trener, psycholg)